شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی 

انگشتانم بوی سپیده می دهند، از بس که به پوست کشیده این شب چنگ انداخته اند. این خون از دست های من است وگرنه کدام خورشید از شرق غروب می کند. 

نفسم می برد ، به خواب می روم.

شاید میهمانی گنجشک ها .. را .....

به فرزندانم خواهم آموخت دوست بدارند، نه عکس بگیرند نه خاطره انبار کنند؛ تنها زنده بمانند و به آرزویی جز مرگ دلخوش ندارند،نفس بکشند آنچنانکه ممد حیات است و مفرح ذات .

 بی دریغ، غیر منتظره و حسرت نخورند به هم نشینی بی خیال آسمان و زمین وقتی به این جنگل فرو شده در ابر روبروی بالکن نگاه می کنند. این تنها حق زند(ه)گی آنهاست ....

کجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند

و بند کفش به انگشت های نرم فراغت

گشوده خواهد شد؟

کجاست جای رسیدن، و پهن کردن یک فرش

و بی خیال نشستن – سهراب 

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد

خود از کدام خم است اینکه در سبو داری – حافظ

چون آب ، قصه ام را در خویش می خوانم و می هراسم ، من شیفته باختنم ، هوایی دست کشیدن و دل بریدن تنها به تو می اندیشم عکس تو بر سکوت مردمک هایم می لرزد،

باید مدام به یاد بیاورم آنچه نداشته ام و ندارم، دست می برم در خاطرات جو گندمی ام، قصه روزهای سوختن و زبان به کام تلخ دوختن، انکار نمی کنم، ندید می گیرم و می گذرم، فرا نمی روم اما چنگ می اندازم به صورتم*،  چون آب که در خود بگرید و مد کند، ماه قرص کامل است من گرفتار جزر درونی خود، لب نمی گزم کسی از حرف های نا گفته ام پریشان خاطر نخواهد شد، تنها تصویر چشم های تو در مردمک های ملتهبم می لرزد، فرو می ریزم و لب نمی گزم اما خاطرت باشد، خاطرت باشد .. .  

 *الغریق یتشبث بکل حشیش؛ غرقه بر هر گیاه خشک چنگ زند

ابراهیم به خواب من آمده بود، هرچه درد خدایش در گوشه گوشهٔ جهان نهاده بود چون گوشت به خون نشستهٔ مرغان به خویش خواند، من آبستن آتش شدم،  از خواب پریدم... تنها تنها همصحبت بی‌ زبان مرغان، خبری از گلستان جناب خلیل الله نیست، همدردی این آوازا داود می‌خواهد نه من که زبان بریده و در وهم، تابوت آتش گرفته‌ این خواب را به نیل می‌اندازم باشد که آسیه ایی پاکدامن از آب بر گیرد.

لألیم العذاب وشدته

أم لطول البلاء ومدته

چه جانی از ما رفت از آن کاشی های آبی تا این خشت های سرخ، خدای آرام من در کجای این مسیر جا خوش کرد ... 

آدم به فلسفه محتاج است زندگی قل می زند از پیامدهای به هم پیوسته نامربوط، اگر چیزی چیزی را توجیه نکند آدم در گزاره های ناگزیر و ناممکن هلاک می شود

آدم به فلسفه محتاج است

به ما که خسته ایم بگو خونه بهار کدوم وره ( عمران صلاحی)

انگاشتم ترانه منی و می سرایمت، گزاف بود، شعر به گنگواره این روزهام نمی آید چه باشد تو که مطلع پیشانی ات شاهزاده تمام غزلهاست ، اما گزاف نیست که تنوره می کشم از شعر

اینجایی نگاه می کنی ام. بیت می شوم ، دوبیتی می شوم ، چارپاره می شوم، صدایم کن بگذار صدای تو باشم بپیچم به گیس ستاره ها مهتاب بخوانم بخوانم.... زبانه می کشم از بهشت حنجره ات... آدم برای مرگ بهانه می خواهد این را تمام گواهی های فوت که امضا می کنم می دانند، دلیل اولیه مرگ دلیل ثانویه مردن ....