هنا نزدیک است همین حوالی اعم از زمان یا مکان و هنالک دورتر، چونانکه ذا و ذالک، 

و زلزال اضطراب بزرگ است و لرزیدنی سخت، آنگونه که زلزله لرزیدن زمین است بسختی، محنتی که ویران می کند و می سوزاند.

شدید مشبهه باید باشد از ریشه شدت ، آنچه به جان و پوست درک می شود نه قوت که قدرتی است خارج از حس که درک نمی شود، تنها به دلیل و فلسغه ادراک ( یا فهم) می شود. آنگونه که خدای تعالی موصوف است به قوت و به شدت وصف نمی شود.

منبع را نمی دانم حال آنکه در آن دست هم برده ام و برداشتی شدید شخصی است. 

می ماند ابتلا که هیچ مفسری به یقین و درستی از آن ننوشته است آنگونه که ظلمی به واژه ( مرکب از واچ و واچکیه که به عربی شرح و بیان باشد، از ریشه ٔ اوستائی وچ  برای گفتن) و آنکه درآن گرفتار است نرفته باشد. شاید گرفتاری است یا گرفتگی.

حالا حکایت ماست....

 بهار را به قامت تو دوخته اند یا تو را به قواره ی بهار، دیری نپاید که صدایم در تنفس نام تو به شکوفه بنشیند و فروردین از لا به لای انگشت های جوهریم رسوخ کند به بی قراری شب های آخر اسفند ماه.

جان میدهم در پایکوبی این مغازله ها ، بیا و ببین... 

چون گرده ی گلی 

که سرنوشت غریبش را 

به سرکشی باد می سپارد آرام 

که سرنوشت غریبش را 

چون گرده ی گلی 

خوشبخت

من جهان را در آینه فلسفه می دیدم حالا به تخطئه فلاسفه معتادم، نه از آن جهت که از چیزی می گویند که نیست یا بهتر است نباشد، که جهان را اساسا در آینه دیدن بضاعت اندکی است و اندک مایگی عقل در همین است، فلاسفه مجنون اند و خود را بسته اند به زنجیرهای عقلانی.

خلقش می کنم؛ خدایی که در آینه نیست، پشت آینه نیست، خدایی که هست عین من با تمام زخمهایی که به پا داشته ام، نه پیامی دارد نه پیامبری. قدم می زنیم با هم زیر و بم های زمین را. 

اما چیزی هست که وا می دارد در سیطره همه آنچه از دست رفته است صداقت این سطرها قربانی هیچ مصلحتی نشود؛ صداقت این خط ها که روزی چون علف صحرا تنها ما یملک دست های در آرزوی شبانی اش بوده اند؛

«درد می کشم.... »

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی 

انگشتانم بوی سپیده می دهند، از بس که به پوست کشیده این شب چنگ انداخته اند. این خون از دست های من است وگرنه کدام خورشید از شرق غروب می کند. 

نفسم می برد ، به خواب می روم.

شاید میهمانی گنجشک ها .. را .....

به فرزندانم خواهم آموخت دوست بدارند، نه عکس بگیرند نه خاطره انبار کنند؛ تنها زنده بمانند و به آرزویی جز مرگ دلخوش ندارند،نفس بکشند آنچنانکه ممد حیات است و مفرح ذات .

 بی دریغ، غیر منتظره و حسرت نخورند به هم نشینی بی خیال آسمان و زمین وقتی به این جنگل فرو شده در ابر روبروی بالکن نگاه می کنند. این تنها حق زند(ه)گی آنهاست ....

کجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند

و بند کفش به انگشت های نرم فراغت

گشوده خواهد شد؟

کجاست جای رسیدن، و پهن کردن یک فرش

و بی خیال نشستن – سهراب